วันศุกร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ลีซองมิน ลีซองมิน ลีซองมินนนนน = )
ไอเลิฟยู แวรี่ ๆ ๆ เกินบรรยายสำหรับคนคนนี่ ฮ่า ๆ
รู้มัยว่ารักพี่ได้ไง ? ไม่รู้เหมือนกันอะ 5555555555555.555

เพราะอะไรนะมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่นะ จำไม่ได้ พยายามนึกมันนึกได้แค่ว่า
ก่อนหน้านั้น แจมบ้ากี้ มากกกกกมากกกกกก มากพอพอกับที่บ้ามินตอนนี่
แล้ว จากนั้นก็เริ่มสนใจในตัวพี่มากขึ้น หารูปพี่ติดตามพี่มาตลอด ช่วงปิดเทอมตอน ม.1
รู้มั้ยคะพี่ทำให้หลงรักได้จริง ๆ คนคนนี่หลงรักพี่มาก มากกก
พี่เป็นคนร่าเริงสดใส ยิ้มสวย จริงใจ โลกสดใสเวลาพี่ยิ้มม..
แจมคิดว่านี่แหละคนนี่แหละ ชอบเขาเราต้องมีความสุขแน่ แล้วมันก็มีความสุขมากจริง ๆ
สุขแบบทางใจ คนหลายคนอาจจะมองว่าบ้าเกาหลี อะไรแบบนี่ แต่ของแบบนี่
มันมีค่าทางจิตใจมากนะรู้มั้ยยย ^^




ส่วนเรื่องที่ทำให้เสียใจสุด ๆ
มันเป็นเรื่องไร้สาระรึเปล่านะ ? เรื่องที่พูดออกมาไม่ได้
เรื่องที่ไม่แน่ใจ ว่ามันคือเรื่องจริง มันทำให้แจมร้องไห้บ่อยมาก
เหมือนคนขี้แยเลย แต่ความจริงร้องไห้ยากมากกกก

แถมเป็นคนร่าเริงสดใสสุด ๆ (จริงปะเพื่อน ๆ 55)
มันมีไม่กี่เรื่องหรอกที่จะทำให้ร้องไห้แบบจริงๆ จัง ๆ

มันต้องเป็นเรื่อง ที่เลวร้ายมาก ๆ
สำหรับพี่เรื่องแบบนี่มันเกิดขึ้นบ่อยมาก ๆ เสียใจมาก ๆ ด้วย
มันอาจจะเป็นเรื่องที่แจมเวอร์ไปเอง หรือคิดเพ้อไปเอง ก็ตามเหอะ
แต่เสียใจมากจริง ๆ นะ แต่ก็รู้ว่ายังไงก็รักรักพี่คนนี่ที่สุด

เราต้องผ่านจุดนี่ไปให้ได้ อย่าคิดมาก
แล้วเราจะมีความสุข สุด ๆ แล้วตอนนี่ แจมผ่านมันมาได้นานแล้วนะคะพี่ >//<

ตอนนี่แค่ได้ยินคนอื่นเรียกชื่อของพี่ มันทำให้คนคนนี่มีความสุขมาก
จนอยากจะบอกคนที่เรียกชื่อของพี่ว่า เรียกซ้ำอีกหลายๆครั้งได้มั้ย 5555 (บ้ามั้ย?)
เวลาที่เหนื่อยหรือท้อใจอยู่ตัวคนเดียว แจมเปิดฟังเพลงของพี่
มันรู้สึกดีมากจริงๆนะ พี่เหมือนเป็นกำลังใจให้ในหลายๆสิ่ง
ที่เกิดมาไม่คิดว่าจะทำมันได้เลยด้วยซ้ำ ขอบคุณพี่จริงๆนะ




อืมมมมมมมมมมมม... ?
พี่ดูเปลี่ยนไปมากจากเมื่อก่อนนะ ฮ่า ๆ
แต่พี่จะเปลี่ยนไปยังไง แต่ก็ยังรักพี่ไม่เปลี่ยนนน แถมมันมากขึ้น ๆ ด้วย
โอป้าตัวจริงของแจม คือซองมินคนเดียวววและตลอดไป
ของแบบนี่จะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ดูจากที่ผ่านมาสิมันนานพอให้มั่นใจได้รึยัง?


제 삶속에세 당신은 중요한 사람이에요. 난 널 영원히 사랑할거야
내 인생을 조명합니다 나는 당신을 사랑합니다.